22 maart, vertrek uit Takayama naar Kyoto

Kyoto, Tokyo, best lastig, verwisselen van deze twee is erg makkelijk, daarover later meer.

Wederom een traditioneel Japans ontbijt. Zoals eerder vermeld, niet helemaal mijn ding maar alles is wel heel vers en wat er smakelijk is, is ook wel weer erg lekker.

Op het gemakkie uitgechecked en de auto in voor de rit terug naar Matsumoto om daar de trein te pakken naar Kyoto. De rit was best wel spannend; aan onze kant van de berg was het nat van de regen, de eerste tunnel door en we reden in de sneeuw! Er leek eerder 20cm dan 10cm gevallen te zijn. Overal sneeuwschuivers aan het werk om alles zo snel mogelijk weg te ruimen, knap geregeld. Wat wel lastig was, was dat sommige tunnels best wel aflopen en geen afscheiding tussen de banen hebben. Zo kan het dus voor komen dat je aan het einde van de tunnel te hard rijdt om de sneeuw in te rijden. Dat was best wel ff een hachelijk momentje; goed opletten op de weg in de tunnel om op de eigen weghelft te blijven, zoveel ruimte is er niet en dan blijkt de weg ook nog eens redelijk af te lopen. Maar, in de tunnel remmen, niet remmend de sneeuw in, handjes aan het stuur, niet teveel sturen en gas los, dat werkte prima.

Onderweg getrakteerd op prachtige vergezichten van Japan in de sneeuw, erg mooi. We maakten ons best wel wat zorgen over de bloesem nu het nog zo koud bleek te zijn. Hopen dat het goedkomt.

In Matsumoto Jann, Fang en Harry met alle bagage op het station afgezet en Bar en ik op weg naar de Nissan Car rental. Prima gevonden dankzij de “home” functie in de navi in de auto. Goed geregeld, wel eerst nog even de tank vol gegooid.

Auto ingeleverd en een kleine 10 mins terug naar het station lopen. Daar aangekomen (aan de voorkant, Harry, Jann en Fang stonden aan de achterkant van het station) kom ik er achter dat ik mijn gewone bril niet uit de auto mee had genomen. En weer terug. Goed om al dat gevreet er af te lopen. Leuk is anders, dat dan weer wel. Zo zijn er bepaalde straten in Matsumoto die ik beter ken dan de winkelstraat in IJsselstein ;-).

Mooie timing met de metro; we konden direct instappen voor een rit naar de eerste overstap. Moest wel staan want het was druk. Komen er net voor de deuren sluiten twee amerikaanse dames van een jaar of zestig de metro ingesprongen, deuren dicht en weg. Hoop gebabbel onderling, veel lol en ik krijg de vraag “Is dit de trein naar Kyoto?”. “Nee, Tokyo, dit is de express service naar Tokyo, ik snap de verwarring hoor, hebben wij ook al een paar keer gehad”. Hierop werden twee dames lijkbleek en doodstil…..en toen kon ik mijn lachen niet meer inhouden, deze was echt tè makkelijk om niet achterover als omhaal in de kruising te trappen, prachtig. Dus ik beken mijn leugentje en weer dikke lol maar nu met zijn drieën. Nadat de dames waren bijgekomen van de schrik en de lach komen ze er achter dat zij als enigen van hun groep in deze metro zijn gestapt, de rest stond nog op het perron in Matsumoto, hilariteit alom bij beide dames. Ze konden er in ieder geval wel mooi om lachen.

Bij onze overstap de trein naar Kyoto genomen (heb de dames overigens niet zien overstappen…ben benieuwd, iemand nog nieuws gezien van twee zoek geraakte amerikaanse dames?).

De trein in, mooi zitten en genieten van het landschap. Nu kan het nog ff, in Kyoto hebben we geen auto gehuurd, dus dat zal wel een busreis naar het hotel worden.

Na een mooie treinrit aangekomen in Kyoto dus even uitgezocht hoe bij het hotel te komen; busrit van 15 mins….hmmm, dat is niet zo lang……..lopend gaf ie 30 mins aan….hmmmm……taxi! Mooi man.

Bij instappen en de taxi chauffeur verteld welk hotel we moesten zijn vertelde hij direct dat het hotel in een voetgangerszone was en dat we wel even zouden moeten lopen, dat is toch wel netjes. We zaten in zo’n traditionele taxi, denk aan hetzelfde idee zoals een Londense taxi. Gehaakte kleedjes et all. Bleek wel een brandnieuwe Toyota te zijn, dat dan weer wel. Leuk om mee te maken.

Hotel gevonden, ingechecked en en route; de Geisha wijk Gion in.

We waren wel weer toe aan een hapje en een drankje dus maar rap een kneippie opgezocht. De Geisha wijk zegt het al; als je mazzel hebt zie je een Geisha lopen. Je herkent ze aan het volledig wit geschminkte gezicht en traditionele kleding. Het schijnt wel zo te zijn dat je ze niet vaak meer ziet. Wij wel, we hebben er de eerste avond al twee zien lopen; echt sjiek om te zien, gaat een bepaalde waardigheid van uit, mooi hoor.

Nu maar eens kijken waar we wat gaan eten; Tripadvisor vertelt je snel waar in de buurt je lekker kunt eten. Er was een restaurantje op 10 mins lopen van ons dat nr1 was in de Tripadvisor beoordelingen; Oagari heette het. Dus wij die kant op. Daar aangekomen, Oagari nergens te bekennen, wel wat foto’s in Tripadvisor van witte lichtbakken met rood Japans schrift, dan zal dat het wel zijn. Dus wij daar zitten. Zo goedkoop hebben we tot op heden met zijn 5-en nog niet gegeten. Was het lekker? Mwa, niet heel bijzonder, voedzaam, dat wel. Wij afgerekend en weg…deur uit linksaf even kijken wat er nog meer zit…heeeee, kijks hier? Aogori…..een smalle ingang direct een trap op, alleen een bord buiten met de naam er op….ok, jammerrrrrr de bammerrrrrr.

Teruggelopen de andere kant op want daar was een verlichte tempel te zien, was mooi inderdaad. Kwartiertje rondgelopen, was best koud en terug naar het hotel voor een goede nachtrust.

Dat was m voor 22 maart, morgen meer Kyoto.

Groeten,

B&R