23 maart, Kyoto

Totaal zijn we drie nachten in Kyoto. Dit hebben we gedaan omdat we overal lezen en horen dat Kyoto de leukere stad is tov bijvoorbeeld die andere verhusseling van letters, Tokyo.

Dus wij zijn in Kyoto. En wat doe je dan? Dan ga je naar het dorpje Nara…….Ook hiervan had Barbara tijdens het plannen en uitvogelen hoe lang waar al gelezen dat het erg leuk zou zijn om naar Nara te gaan. Dus….licht bepakt met camera in de aanslag het openbaar vervoer in naar Nara.

Wat is er dan zo leuk aan Nara?
Ja, een groot park met allemaal herten en een grote, oude tempel. Bij de ingang stond een aankondiging dat het park is opgenomen in de World Heritage lijst van Unesco, “Historic Monuments of Ancient Nara, Kofuku-ji”. Vanaf het station was het een kleine 10 minuten lopen. Bij aankomst vroegen wij ons af waar het hertenpark gedeelte zou zijn; het was immers een heel groot park. Lang hebben we niet hoeven zoeken, de herten lopen gewoon op de stoep voor je voeten.

Uiteraard is er dan weer een handige gochemerd (schrijf ik dat zo?) die hertenkoekjes als voer voor de herten verkoopt en dat weten die dieren maar al te goed. Als je nog een paar stukjes in je jaszak hebt zitten proberen ze die stukjes gewoon dwars door je jas heen te verorberen. Ik heb menig Japanner en toerist met doorsabbelde jaszakken zien lopen, mooi man.

Het hertenpark vond ons, meer dan wij het hertenpark. Wel erg leuk en erg makkelijk om leuke foto’s te maken; dankbaar onderwerp. Langzaam aan het park in op zoek naar de oude tempel. Ook weer erg mooi, knappe eeuwenoude bouwstijl. Overal staan waarschuwingsbordjes dat open vuur verboden is en roken bij voorkeur ook niet te dichtbij de tempels. Best logisch; het is alles hout waarvan het gemaakt is en zo te zien is dat hout kurk en kruk en kurk droog.

Zo her en der was in het park ook de kersenbloesem aan het uitkomen; erg mooi en één van de primaire redenen om naar Japan te gaan dit jaar. Ondertussen zat er weer een grommend beest in de magen en gingen we op zoek naar een restaurantje om te lunchen. Barbara had er één op tripadvisor gevonden dus wij daar naar toe. Bleek wat durig te zijn…dus maar niet. Wij meer de stad Nara in en een tentje ingerold. Wat een fortuinlijke rol was dat; heerlijke ei-pannekoeken gegeten met vlees en groenten en pittige kruiden, heerlijk! Schuin naast ons zaten twee italiaanse dames, die aten samen net zoveel als wij met ons vijven, en graatmager allebei.

Na het eten nog even door Nara heen gestruind om langzaam aan nog een beetje door de Nara winkelstraten te kuieren. Uiteraard kopen Jann en Fang dan wat te eten; die eten echt de hele dag door….en dan zegt men “Ja, iedere keer kleine beetjes”, nou, als dat “kleine beetjes” zijn….zou ik niet zo zwaar moeten zijn. Vooral Fang, wat kan die veel verstouwen, helemaal blij als ze kan proeven en eten. En ook weer graatmager (tov mijzelf dan), ongelofelijk.

Terug in Kyoto zijn we de wijk Gijon weer in geweest, op zoek naar een theehuis waar Fang graag naar toe wilde. Lekker struinen door de straten van Kyoto. Een grote stad met leuk volk waar het internationale geroezemoes van grote mensen massa’s hetzelfde klinkt als in IJsselstein, Barcelona of Washington.

Morgen meer.

Groeten,

B&R